Walking down the darkened path alone

นี่คือ "อุนนุน" ที่แต่งขึ้นเอง 

รวบรวมจากทวีตของตัวเอง 

และ Club อุนนุน

 

ขอบคุณ "นิ้วกลม" ที่คิดค้นคำว่า "อุนนุน" ขึ้นมาค่ะ

 

 

 

ความเงียบ อาจเป็นเสียงที่ทำให้เราสบายใจที่สุด

แต่บางทีอาจเป็นเสียงที่น่ากลัวที่สุด

 

 

บางทีก็รู้สึกว่า ขณะที่ย้ำทุกฝีก้าวอย่างชัดเจน

แต่ทำไมทางข้างหน้าก็ยังคงดูเลือนลางทุกที

 

 

การกระทำชัดเจนกว่าคำพูด

 

 

อยู่คนเดียว ไม่เจ็บเท่า เคยมีคนอยู่ข้างๆ

 

 

ความพยายามจะมีค่า

เมื่อเราทำให้กับคนที่เห็นค่าของมัน

 

 

คำพูดให้กำลังใจจากคนเป็นล้าน

ยังไงก็ไม่เท่ารอยยิ้มเดียวของคนสำคัญ

 

 

ความกลัวคือกำแพงที่สร้างขึ้นเอง

ถ้าเราไม่หยุดสร้าง ก็คงจะไม่มีวันข้ามไปได้

 

 

บางที ก็สงสัย ระหว่าง

การกลั้นน้ำตา กับ การฝืนยิ้ม

อันไหนมันยากกว่ากันนะ

 

 

"อดีต" ยิ่งจมอยู่กับมันมากเท่าไหร่

ยิ่งมองไม่เห็นทางข้างหน้า

 

 

การให้ คือ สิ่งที่ดี
การให้ที่มากเกินไป อาจจะเป็นการทำร้ายเขาทางอ้อม
ให้เมื่อเขาต้องการ ไม่ใช่เมื่อเราต้องการ

 

 

1 ปีของความสัมพันธ์

สามารถจบลงได้

ใน 1 นาทีของการพูดคุย

 

 

ไม่ได้กลัวการอยู่คนเดียว

แต่กลัวการสูญเสียที่ทำให้ต้องอยู่คนเดียวต่างหาก

 

 

คำว่า "รัก" คำๆเดียวกัน พูดออกมาแล้ว ให้ความรู้สึกไม่เท่ากัน

 

 

 

สำหรับคนที่อยากแชร์ "อุนนุน"

ขอเชิญเข้าร่วมได้ที่ facebook นะค่ะ

Club อุนนุน http://www.facebook.com/home.php?sk=group_146456882079036&ap=1 

ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นได้ขนาดนี้

มันน่ากลัวมากจริงๆ

 

วันนี้โดนให้กินพารา เพราะไข้ขึ้น

ไม่อยากกิน แต่โดนบังคับ

ความรู้สึกคืนนั้นมันกลับมาหมด

และสุดท้าย ก็อ้วก....

 

เท่านั้นยังไม่พอ

เหมือนแผ่นฟิล์มที่ฉายซ้ำ

ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้น

รวมถึงเรื่องที่ตามมาหลังจากวันนั้น

ทุกความรู้สึก

มันน่ากลัวมาก

น้ำตาไหล

อยากให้มีคนมาหยุดมันไว้

กลัว...

 

แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น

คือการพูดว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนี้

และคนที่รับฟัง นิ่งเงียบ และเดินจากไป

 

อยากให้เราพูด

แต่พอเอ่ยปาก

กลับถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว

 

มันเจ็บนะ

ต้องโดนทิ้งอีกกี่ครั้ง

ต้องรู้สึกแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่

 

ถ้าไม่พูดออกไป

ก็คงไม่ต้องอยู่คนเดียว

 

หรือคนอย่างเรา

... สมควรที่ต้องอยู่คนเดียว ...

เมื่อวานเป็นการไปโรงพยาบาลคนเดียวครั้งแรก

เคว้งคว้าง เหงา พบจิตแพทย์ในขณะที่จิตใจหดหู่

 

วันนี้ได้เรื่องราวที่น่าสนใจ

คุณหมอสอนแผนผัง ice burg (ภูเขาน้ำแข็ง)

 

behavior, act : การกระทำที่เราแสดงออกมา

feeling : ความรู้สึกของเราในตอนนี้

perception : การรับรู้ของเรา (อาจจะจริงหรือไม่ก็ตาม)

expectation : ความคาดหวัง

needs : ความต้องการของเราลึกๆ (อยู่ในจิตใต้สำนึก)

self : ตัวตนของเรา

 

perception จะขึ้นอยู่กับความคาดหวัง 

ถ้าเราหวังอยากจะคุยกับเพื่อนเยอะๆ อยากสนิทกัน

perception เราก็จะรับรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่เห็นจากเพื่อนคนนั้น 

เช่นว่า พอเราเห็นเขาเงียบไป ก็จะคิดว่าเขาแปลกไป 

ทำไมไม่อยากคุยกับเรา (อาจจะถูกหรือผิดก็ได้ แต่มันเป็นสิ่งที่เรารับรู้)

จริงๆเขาก็อาจจะอยากเงียบเฉยๆก็ได้ อาจจะไม่มีไรจะพูด

แต่เพราะเราคาดหวังให้เขาคุยกับเรา การรับรู้ถึงกลายเป็นแบบนี้

และมันก็ส่งผลไปถึง feeling ซึ่งก็คือ เราจะรู้สึกแย่ เพราะคิดว่าเขาไม่อยากคุยด้วย

feeling ก็จะส่งผลไปถึงการกระทำหรือ behavior ของเรา

เราอยู่คนเดียว คิดมาก

 

แผนภาพนี้จะส่งผลกระทบจากล่างขึ้นบน

ทุกอย่างเชื่อมกันหมด

 

ทำให้รู้จักตัวเองขึ้นเยอะเลย

คุณหมอยังไม่อยากยุ่งกับเรื่อง need และ self

เพราะมันยังลึกเกินไป

 

คุณหมออยากให้เราแก้ไข expectation ของเรา

ดูว่าจะสามารถทำให้เรามีชีวิตที่ดีขึ้นมั๊ย

 

เฮ้ออออ

มันไม่ง่ายเลยแหะ

1 เดือนของการพิสูจน์ตัวเอง

ว่าเราจะเปลี่ยนไปได้มั๊ย

จะดีขึ้นมั๊ย

 

วันนี้วันที่ 1 

ก็คงต้องดูกันต่อไป

แต่ที่รู้ตอนนี้คือ

ทางข้างหน้าเต็มไปด้วยอุปสรรคจริงๆ